Φακός Newspaper

Γράφει ο Γ. Θεοφανόπουλος (αρχισυντάκτης του «ΦN»)

Περί κράτους δικαίου ο λόγος....

Σε μια από τις καθημερινές αποστροφές του λόγου του, ο νυν Υπουργός Υγείας, Άδωνις Γεωργιάδης, χαρακτήρισε τη Νέα Δημοκρατία ως «συστατικό στοιχείο του πολιτεύματος». Αφενος μεν η ΝΔ είναι ιστορική πολιτική παράταξη στη χώρα, αφετέρου στην Ελλάδα το πολίτευμα καθορίζεται ρητά και με σαφήνεια, στο άρθρο 1§1 του ισχύοντος Συντάγματος. Είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Κατ' άρθρο Σ52εδ.α', η ελεύθερη και ανόθευτη εκδήλωση της λαϊκής θέλησης, ως έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, τελεί υπό την εγγύηση όλων των λειτουργών της Πολιτείας, που έχουν υποχρέωση να τη διασφαλίζουν σε κάθε περίπτωση. Κατ' άρθρο Σ51§5, η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος είναι υποχρεωτική. Κατ' άρθρο Σ53§1εδ.α', οι βουλευτές εκλέγονται για τέσσερα συνεχή έτη που αρχίζουν από την ημέρα των γενικών εκλογών. Κατ' άρθρο Σ53§2, οι βουλευτές αντιπροσωπεύουν το Έθνος, υπέρ του οποίου, κατ' άρθρο Σ1§3, υπάρχουν, κι οι οποίες πηγάζουν από το Λαό, και ασκούνται όπως ορίζει το Σύνταγμα. Υπενθυμίζεται ότι θεμέλιο του πολιτεύματος δεν είναι κάποιο κόμμα, κάποιος πολιτικός φορέας, αλλά κατ' άρθρο 1§2 του ισχύοντος Συντάγματος, η λαϊκή κυριαρχία. Συνεπώς η δήλωση Γεωργιάδη είναι το ελάχιστον ατυχής, αλλά είναι ευτυχές το ότι του ξέφυγε, διότι βοηθά να αντιληφθούμε την ιδέα ενός προβεβλημένου στελέχους της παρούσας κυβέρνησης, για την δημοκρατία...
Ένα βασικό χαρακτηριστικό μιας δημοκρατίας, ακόμη και αυτής που υπόσχεται το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδος, είναι η εύρυθμη άσκηση των τριών εξουσιών. Αφενώς της εκτελεστικής, η οποία ασκείται από την εκάστοτε Ελληνική Κυβέρνηση. Αφετέρου, της νομοθετικής, η οποία ασκείται από την εκάστοτε σύνθεση της Βουλής των Ελλήνων, και της δικαστικής, η οποία ασκείται από τα δικαστήρια και οι απόφασεις των οποίων εκτελούνται στο όνομα του ελληνικού λαού, όπως επιτάσσει το άρθρο 26 του ισχύοντος Συντάγματος. Για την εύρυθμη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών, έχουν θεσπιστεί ορισμένες δικλείδες ασφαλείας, ως προς την ανεξαρτησία των υπηρετούντων τους θεσμούς. Στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και Aδιαίρετης Τριάδας, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ορκίζεται να φυλάττει το Σύνταγμα και τους νόμους, να μεριμνεί για την πιστή τους τήρηση, να υπερασπίζεται την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της Χώρας, να προστατεύει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετεί το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού. Στο όνομα της Aγίας και Oμοούσιας και Aδιαίρετης Τριάδας, κάθε εκλεγμένος Βουλευτής, ορκίζεται να είναι πιστοί στην Πατρίδα και το δημοκρατικό πολίτευμα, να υπακούει στο Σύνταγμα και τους νόμους, και να εκπληρώνει ευσυνείδητα τα καθήκοντά του.
Αντιστοίχως, και οι δικαστές, κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος, ενώ στα άρθρα 177 & 178 του ισχύοντος Κώδικα Ποινικής Δικονομίας, δεν ακολουθεί νομικούς κανόνες αποδείξεων, πρέπει όμως να αποφασίζουν κατά την πεποίθησή τους, ακολουθώντας τη φωνή της συνείδησής τους και οδηγούμενοι από την απροσωπόληπτη κρίση που προκύπτει από τις συζητήσεις και που αφορά την αλήθεια των πραγματικών περιστατικών, την αξιοπιστία των μαρτύρων και την αξία των άλλων αποδείξεων, αιτιολογώντας πάντοτε ειδικά και εμπεριστατωμένα με ποια αποδεικτικά μέσα και με ποιους συλλογισμούς σχημάτισαν τη δικανική τους κρίση. Ακόμη, οι δικαστές εξετάζουν αυτεπαγγέλτως όλα τα αποδεικτικά μέσα, που θεμελιώνουν την ενοχή ή κατατείνουν στην αθωότητα του κατηγορουμένου καθώς και κάθε στοιχείο που αφορά την προσωπικότητά του και επηρεάζει την επιμέτρηση της ποινής, ενώ με σεβασμό στην αρχή της αναλογικότητας, μπορεί να συνεκτιμηθούν και παράνομα αποδεικτικά μέσα, όταν αυτά αποτελούν το μοναδικό ενδεχομένως στοιχείο, στο οποίο ο παθών μπορεί να στηρίξει την καταγγελία του για να επιδιώξει την έννομη προστασία του, όπως αυτή προβλέπεται από το άρθρο 20§1 του ισχύοντος Συντάγματος. Εξάλλου, είναι δυνατόν να προσκομισθούν και να αναγνωσθούν ενώπιον του ποινικού δικαστηρίου έγγραφα που άπτονται των προσωπικών ή και ευαίσθητων δεδομένων, προκειμένου να αναζητηθεί και ευρεθεί η ουσιαστική αλήθεια της εκάστοτε υπόθεσης. Συνεπώς, είναι εφικτή η απονομή δικαιοσύνης, και η ανεξαρτησία των δικαστών κατοχυρωμένη από το Σύνταγμα, και είναι ισόβιοι.
Κι επειδή θέτει, παρελκυστικά, η Κυβέρνηση, το θέμα της εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη, ο Φακός Newspaper, και συγκεκριμένα, ο συντάκτης του άρθρου, ο οποίος τυγχάνει να φέρει και την ιδιότητα του αρχισυντάκτη του Φακού Newspaper, ο οποίος έχει καλύψει τόσο την δίκη των υποκλοπών σε πρώτο βαθμό, όσο και μεγάλο μέρος της δίκης Καραϊβάζ, και ολόκληρη τη δίκη DirtyHarry, διαχωρίζει τη θέση του και εξηγεί τον χαρακτηρισμό «παρελκυστική». Το θέμα της εμπιστοσύνης στη δικαιοσύνη, το απαντά αφενός η εμπειρία, αφετέρου τόσο το δίκαιο όσο και η δικαιοσύνη η ίδια, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο. Στο άρθρο 6 της, η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, προβλέπει το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη. Με γραπτή μνεία του, ο Ενωσιακός Νομοθέτης, προβλέπει η έκαστοτε υπόθεση να μπορεί να δικαστεί «ανεξάρτητο και αμερόληπτο δικαστήριο». Αντίστοιχα, Συντακτικός και Κοινός Νομοθέτης, προβλέπουν από εφέσεις και αιτήσεις αναιρέσεις σε περίπτωση τελεσίδικων αποφάσεων, μέχρι αιτήσεις εξαίρεσης και πειθαρχικό έλεγχο δικαστών. Ακόμη και η ύπαρξη του άρθρου 99, στο Σύνταγμα, περί αγωγών κακοδικίας, κάτι δείχνει.
Η ύπαρξη Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου, η ύπαρξη Ανώτατου Πειθαρχικού Συμβουλίου, η ύπαρξη της Διεύθυνσης Εσωτερικών Υποθέσεων Σωμάτων Ασφαλείας και του ευρύτερου Δημοσίου Τομέα, η ύπαρξη του άρθρου 237 του Ποινικού Κώδικα, περί δωροληψίας και δωροδοκίας δικαστικού λειτουργού, ως γνήσιου ιδιαίτερου εγκλήματος που στρέφεται κατά της απονομής της δικαιοσύνης και της χρηστής διοίκησης και λειτουργίας του ευρύτερου Δημοσίου Τομέα, αλλά και η ύπαρξη καταδικαστικών αποφάσεων για παραδικαστικά κυκλώματα αποδεικνύουν την διαρκής απαίτηση των ενεργών πολιτών και της κοινής γνώμης να ασκούν διαρκώς και εύλογη και καλοπροαίρετη κριτική στα Δικαστήρια και τις Εισαγγελικές Αρχές, αμφότερα τα οποία καλούνται να απονέμουν δικαιοσύνη, όμως δικαιοσύνη μόνο τα Δικαστήρια απονέμουν. Τα δικαστικά συμβούλια εκδίδουν βουλεύματα, και οι εισαγγελικές αρχές διατάξεις. Πορίσματα εκδίδουν οι προανακριτικές αρχές, ακόμη και οι εξεταστικές επιτροπές του κοινοβουλίου. Δεν απονέμουν δικαιοσύνη οι εισαγγελικές αρχές, και δεν παράγουν δεδικασμένο τυχόν διατάξεις αρχειοθέτησης. Και από συρτάρια κλειδωμένα βγαίνουν οι υποθέσεις όταν προκύπτουν νέα στοιχεία. Αλίμονο αν υπήρχε η τέλεια συγκάλυψη.